Topkapi Palace Clock Collection

Het museum & de collectie

Van het einde van de 15e tot het midden van de 19e eeuw vormde het Topkapıpaleis het hart van het Ottomaanse Rijk. Het diende als residentie van de sultans en als administratief centrum van het keizerlijke leven. Binnen deze historische omgeving biedt de klokkencollectie van het paleis een uitzonderlijke blik op de kunst van het tijdmeten, doorheen culturen en eeuwen.

Het Klokkenmuseum, ingericht in de Has Ahırlar, de Koninklijke Stallen op de tweede binnenplaats van het paleis, brengt ongeveer 300 klokken en uurwerken samen, waarvan vele voor het eerst aan het publiek worden getoond. De collectie omvat Ottomaanse werken, Europese klokken die als diplomatieke geschenken werden aangeboden, muzikale automaatklokken, zakhorloges, staande klokken, meetinstrumenten en gereedschap voor uurwerkmakers. De collectie varieert van kleine en delicate objecten tot monumentale klokken van meer dan 2,4 meter hoog en ongeveer 600 kilogram zwaar, die bezoekers imponeren met hun technische vernuft en artistieke verfijning.

Onze missie & de uitdagingen

Meyvaert hielp bij het bepalen van de juiste technische oplossingen voor deze belangrijke nieuwe tentoonstelling en creëerde een coherente familie van 14 vitrines. Het museum wilde bezoekers de klokken laten ervaren als kunstwerken, met een duidelijk zicht op hun decoratieve en mechanische details, terwijl tegelijk stabiele conserveringsomstandigheden, een sterke beveiliging en flexibele verlichting moesten worden gegarandeerd.

De verscheidenheid van de collectie maakte dit tot een veelzijdige opdracht. Sommige klokken waren compact en verfijnd; andere waren uitzonderlijk hoog en zwaar. Verschillende vitrines moesten daarom hoger zijn dan drie meter, met enkele exemplaren tot vier meter hoog. Veel vitrinedeuren waren groot en zwaar, met een gewicht tot 320 kilogram. Eén pull-and-slide-vitrine vereiste een dubbelzijdig openingssysteem met deuren van 3 bij 2,1 meter, elk ongeveer 200 kilogram zwaar. Het ontwerp omvatte ook een messing afwerking evenals een grote gebogen “serpentine”-vitrine met een totale lengte van ongeveer 21 meter.

De installatie vond plaats in de historische omgeving van het Topkapıpaleis, waar Meyvaerts ervaring met erfgoedgebouwen van groot belang was.
 

De oplossingen & het resultaat

Meyvaert vertaalde deze vereisten naar een op maat gemaakte reeks vitrines. Versterkte sokkels en presentatiepanelen werden gebruikt om de zwaarste objecten te dragen, terwijl geïntegreerde elementen hielpen om de indruk van een doorlopende presentatiewand te creëren. De donkergrijze interieurs versterken de glans van de goudkleurige klokken en benadrukken de rijkdom van hun materialen, zonder de aandacht van de objecten zelf af te leiden.

Voor een van de meest veeleisende presentaties introduceerde Meyvaert een telescopisch elektrisch liftsysteem. Deze oplossing werd gebruikt omdat de beschikbare basishoogte te laag was voor het standaard hydraulische systeem, terwijl het object zelf een aanzienlijke hoogte vereiste. Het project omvatte ook een heavy duty pull-and-slide-openingssysteem, ontwikkeld om toegang te bieden tot grote vitrinevolumes en tegelijk de vereiste stabiliteit en gebruiksvriendelijkheid te behouden.

Het team anticipeerde op de beperkingen van de bestaande historische site en zorgde ervoor dat de grote vitrines met zorg, precisie en flexibiliteit konden worden binnengebracht en geïnstalleerd. De schaal en afwerking van de vitrines ondersteunen het belang van de objecten, terwijl de verlichting, beveiliging en conserveringsvoorzieningen het museum in staat stellen de collectie met vertrouwen te presenteren.